19 ปี ปฏิบัติการของ "ลุงนวมทอง" ทุกความฝันและการเสียสละต้องไม่สูญเปล่า

วันที่ 31 ตุลาคมของทุกปีเป็นวันแห่งการรำลึกถึงชายคนหนึ่ง ผู้ซึ่งมิได้มีตำแหน่งใหญ่โตทางการเมือง มิได้มีอำนาจในมือ แต่มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่กว่าใครหลายคน ชื่อของเขาคือ “นวมทอง ไพรวัลย์” ผู้กล้าที่ลุกขึ้นต่อต้านอำนาจรัฐประหารด้วยชีวิตและสวัสดิภาพของตนเอง เพื่อยืนยันว่าประชาชนธรรมดาก็สามารถปกป้องประชาธิปไตยได้
.
ผมรำลึกถึงนวมทองในฐานะผู้ซื่อสัตย์ต่ออุดมการณ์ เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อตัวเอง แต่เพื่อตอบโต้คำสบประมาทของผู้ยึดอำนาจว่า “ไม่มีใครมีอุดมการณ์มากขนาดยอมพลีชีพได้” ทว่าคำตอบของเขาไม่ใช่เพียงคำพูดแต่คือการกระทำโดยเอาชีวิตมายืนยัน
.
วันนี้เวลาผ่านมากว่า 19 ปีแต่คำถามนั้นยังคงก้องอยู่ในสังคมไทย เราอาจไม่ต้องขับแท็กซี่พุ่งชนรถถังหรือเสียสละชีวิตเหมือนลุงนวมทอง แต่เราทุกคนสามารถสานต่ออุดมการณ์ด้วยการยืนหยัดบนจุดยืนเดียวกันได้ จุดยืนที่ไม่ยอมรับอำนาจนอกระบบ จุดยืนที่ไม่ยอมให้การรัฐประหารกลายเป็นเรื่องปกติของประเทศนี้
.
แม้ผมจะไม่เห็นด้วยกับการใช้ชีวิตเพื่อจุดไฟในสังคม แต่ก็ไม่ใช่เหตุที่ปฎิเสธความแน่วแน่และเสียสละของลุงนวมทอง ผมเคารพอย่างยิ่งและขอยืนยันว่าการเสียสละของนวมทองจะไม่สูญเปล่า
.
วันนี้เรากำลังเดินบนเส้นทางสำคัญของการเปลี่ยนผ่านสู่การร่างรัฐธรรมนูญใหม่ ที่ก็ยังมีประเด็นถกเถียงว่าจะเป็นที่ของประชาชนอย่างแท้จริง เพื่อปลดปล่อยประเทศจากพันธนาการของมรดกเผด็จการที่ฝังรากลึกมาเกือบสองทศวรรษได้หรือไม่
.
แต่เราต้องย้ำว่ารัฐธรรมนูญใหม่จะต้องเป็น “สัญญาประชาคม” ที่คืนอำนาจให้ประชาชนอย่างแท้จริง ต้องเปิดทางให้การเลือกตั้งเป็นเสรีและเป็นธรรม เพื่อให้เสียงของประชาชนทุกคนมีความหมายเท่ากัน ต้องทำให้ระบบการเมืองไทยยืนอยู่บนหลักนิติธรรม ความเท่าเทียม และสิทธิมนุษยชน ไม่ใช่บนความกลัวและการปราบปราม
.
นวมทองไม่ได้ต่อสู้เพื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หากแต่เขาต่อสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพของประชาชนทุกคนที่จะกำหนดอนาคตของตนเอง ผมเชื่อว่าหากเขายังอยู่ในวันนี้เขาคงเฝ้ามองการต่อสู้ของพวกเราด้วยความหวังที่จะได้เห็นประเทศนี้เป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง
.
ในวันรำลึกถึงลุงนวมทอง ผมขอไว้อาลัยต่อความกล้าหาญของคนธรรมดาผู้ยิ่งใหญ่ และเราจะเดินหน้าต่อไปเพื่อประชาธิปไตยที่ไม่มีรถถัง และไม่มีใครต้องสละชีวิตเพื่อสิ่งที่ควรเป็นของทุกคนตั้งแต่แรก