เทวฤทธิ์ มณีฉาย

กว่าสามทศวรรษที่คำว่า “เสรีภาพในการสมาคม” และ “สิทธิในการเจรจาต่อรองร่วม” ที่แรงงานไทยรณรงค์กันทุกปีถูกทำให้หยุดนิ่งอยู่ในหน้ากระดาษของรายงานผลการศึกษาฉบับแล้วฉบับเล่า ขบวนการแรงงานไทยส่งต่อข้อเรียกร้องให้รัฐบาลให้สัตยาบันอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 87 และ 98 จากรุ่นสู่รุ่น ผ่านการเปลี่ยนผ่านของรัฐบาลมาหลายยุคสมัย แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นเสมือนมรดกตกทอดที่น่ากังขาที่สุดในระบบราชการไทยคือการจัดตั้ง “คณะกรรมการศึกษา” “คณะอนุกรรมการ” และ “คณะทำงานย่อย” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่าความเดือดร้อนของมนุษย์เงินเดือนและผู้ใช้แรงงานเป็นโจทย์หินที่ไม่เคยหาคำตอบสำเร็จ . ความเคลื่อนไหวล่าสุดของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานในการลงนามแต่งตั้งคณะทำงานภาครัฐเพื่อ “ศึกษา” เรื่องการให้สัตยาบันอนุสัญญาทั้งสองฉบับนี้อีกครั้งจึงหนีไม่พ้นที่จะถูกตั้งคำถามว่านี่คือความตั้งใจจริงในการยกระดับสิทธิแรงงานหรือเป็นเพียงแค่กลไกในการประวิงเวลาเพื่อลดกระแสกดดันของพี่น้องแรงงานที่เรียกร้องเรื่องนี้ในวันแรงงานของทุกปีเท่านั้น . หากย้อนมองกลับไปเพียงไม่กี่ก้าวในยุคของรัฐบาลพรรคเพื่อไทยเองเมื่อปี 2566 ก็เคยมีกา...