เทวฤทธิ์ มณีฉาย

[ทีมงาน] . มหาอุทกภัยหาดใหญ่ พ.ศ. 2568 ได้เผยให้เห็นความเปราะบางเชิงโครงสร้างของรัฐไทยอย่างเด่นชัด เมื่อระบบสื่อสารซึ่งเป็นโครงข่ายพื้นฐานของการบริหารวิกฤตล่มลงทั้งเมือง จนทำให้การบริหารสถานการณ์ไม่เพียงล่าช้าแต่เสื่อมถอยถึงระดับที่ไม่สามารถปกป้องชีวิตประชาชนได้ทันการณ์ วิกฤตครั้งนี้จึงมิได้เป็นเพียงภัยธรรมชาติ หากแต่ยังสะท้อนถึงการสูญเสียความสามารถของรัฐในการกำหนดทิศทางการสื่อสื่อสารในเหตุการณ์ในช่วงเวลาที่สังคมต้องการความชัดเจนที่สุด อันเป็นความล้มเหลวที่ส่งผลโดยตรงต่อความชอบธรรมของผู้มีอำนาจรัฐในยุคที่การสื่อสารคือแกนกลางของอำนาจทางการเมือง . เหตุการณ์สำคัญที่สะท้อนความสั่นคลอนของความชอบธรรมดังกล่าวเกิดขึ้นในห้องแถลงข่าว เมื่อผู้สื่อข่าวตั้งคำถามต่อภราดร ปริศนานันทกุล รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในฐานะ ผอ.ศป.กฉ. ว่ารัฐบาลประเมินสถานการณ์ผิดพลาดหรือไม่ คำถามนี้เป็นตัวแทนของข้อสงสัยสะสมจากสาธารณชนทั้งประเทศ และเป็นจังหวะที่บังคับให้ผู้มีอำนาจต้องเลือกกรอบการอธิบายภาวะวิกฤตระหว่างการยอมรับหรือการปฏิเสธความผิดพลาด แต่รัฐมนตรีกลับปิดไมโครโฟนและเดินออกจากโต๊ะแถลงข่าวโดยไม่กล่าวคำอธิบาย...